چگونه پیام نخست بنویسید که پاسخ دادنش آسان باشد

آنچه شخص برای بیان انتخاب کرده را بخوانید. به‌جای نظر دادن دربارهٔ هر چیز، سرگرمی، ترجیح یا مشاهده‌ای انتخاب کنید که واقعاً کنجکاوتان می‌کند. اگر نمایه اطلاعات کمی دارد، پرسشی سبک دربارهٔ ترجیح روزمره بپرسید. شخصیت، شرایط یا وقت آزاد کسی را از عکس استنباط نکنید. جزئیات دیده‌شده آغاز گفت‌وگوست، نه زندگی‌نامه‌ای معتبر.

شروع خوب موضوع روشن دارد و توضیح طولانی نمی‌طلبد. بپرسید شخص از چه بخش یک علاقه لذت می‌برد، یا انتخاب کوچکی همراه با فرصت توضیح بدهید. معمولاً یک پرسش کافی است. چند پرسش بی‌ربط شبیه فرم پرکردنی می‌شود. در پیام نخست از موضوع خصوصی، درخواست تماس شخصی یا مطالبهٔ اثبات واقعی بودن نمایه پرهیز کنید.

مشاهده‌ای کوتاه یا پاسخ خود را اضافه کنید تا دیگری کل تبادل را به دوش نکشد. مرتبط بمانید: اگر از آشپزی می‌پرسید، غذایی را که یاد می‌گیرید نام ببرید. بررسی کنید پیام شبیه لحن معمولتان باشد. تعریف‌های مفصل و جمله‌های ازپیش‌تمرین‌شده ممکن است توجه را از کنجکاوی ساده‌ای که انگیزهٔ پاسخ می‌دهد دور کنند.

پیش از ارسال، جمله‌هایی را که اطمینان‌دادن می‌خواهند یا وقت پاسخ تعیین می‌کنند حذف کنید. آشنای تازه پاسخ فوری بدهکار نیست. اگر جواب گرفتید، پیش از افزودن موضوع جدید به گفته‌اش واکنش نشان دهید. اگر نگرفتید، از پشت‌سرهم فرستادن پیگیری خودداری کنید. می‌توانید توجه را جای دیگری ببرید، بدون نتیجه‌گیری دربارهٔ ارزش خود از سکوت.